Wachtwoord generator

Het getal onder de meter is entropie in bits, en het meet de generator, niet de tekenreeks die eruit kwam. Dat onderscheid doet ertoe: deze tool weet dat het wachtwoord gelijkmatig willekeurig is getrokken uit een set van bekende grootte, dus log2(set^lengte) klopt precies. Een checker die kijkt naar een wachtwoord dat iemand heeft bedacht, kan alleen gissen, en geeft ‘Zomer2024!’ vrolijk een score die het niet verdient. De geschatte kraaktijd gaat uit van een offline aanval met tien miljard pogingen per seconde, ruwweg één moderne GPU tegen een slecht gehashte database, bewust pessimistisch.

De tekensets laten één formulier het werk van meerdere doen, en de pincodemodus is hetzelfde idee expliciet gemaakt: alleen cijfers, drie tot twaalf, voorloopnullen behouden. Dat laatste telt meer dan het klinkt, want een generator die stilletjes een voorloopnul laat vallen, haalt een tiende van de mogelijke waarden weg uit een pincode van vier cijfers. Menselijke pincodes klonteren sterk samen (1234, 1111, 0000 en jaartallen die met 19 beginnen dekken een verbluffend deel van alle pincodes die echt worden gebruikt), dus er een trekken is die twee klikken waard. Een pincode is hoe dan ook zwak: vier cijfers zijn tienduizend mogelijkheden, prima waar iets het aantal pogingen beperkt en nutteloos waar een aanvaller vrij kan gokken.

Aan de andere kant kan een geheim dat alleen een machine hoeft te lezen zo lang en lelijk zijn als je wilt. Het gebruikelijke doel voor een API-sleutel of sessietoken is 128 bits, en twintig tekens uit de volledige set halen dat met wat ruimte. Alleen letters en cijfers als de waarde een URL of een shell zonder escapen moet overleven; de symbolen zijn wat onderweg problemen geeft. De benoemde alfabetten doen dat werk expliciet: hex draagt vier bits per teken, base32 vijf, base58 en base62 net onder de zes, en een UUID versie 4 vaste 122. Tweeëndertig hextekens is het doel van 128 bits zoals de meeste API’s het willen ontvangen, en base58 is de keuze als iemand de waarde moet voorlezen, omdat 0, O, I en l ontbreken.

Woorden zijn dezelfde rekensom een niveau hoger, en ze zijn de modus voor die paar wachtwoorden die je met de hand typt in plaats van plakt. Elk woord is log2 van de lijstgrootte: deze pagina trekt uit ongeveer 48.500 Engelse woorden van vier letters en langer, wat 15,5 bits per woord is, dus vijf woorden is ongeveer 78 bits en zes 93. De lijst is Engels omdat het de woordenlijst is die deze site al meelevert; voor de entropie maakt de taal niets uit, alleen voor hoe makkelijk je de zin onthoudt. Wat een zin oplevert, is onthouden, geen sterkte: 78 bits uit vijf woorden is 78 bits, niet beter dan dertien willekeurige tekens. Het scheidingsteken en de hoofdletters voegen niets toe wat een aanvaller niet al aanneemt; het getal aan het eind wel, omdat het willekeurig wordt getrokken uit 10 tot 99, een echte log2(90) van ongeveer 6,5 bits.

Lengte is bijna altijd de goedkopere hefboom. Van 62 naar 87 tekens in de set levert ongeveer een halve bit per teken op, terwijl vier extra tekens bijna vierentwintig opleveren. Daarom verhoogt de huidige NIST-richtlijn de minimumlengte en schrapt ze samenstellingsregels, en niet andersom.